எடுத்த எடுப்பில் சரக்கானது இரு விஷயங்களின் -- பயன்-மதிப்பு, பரிவர்த்தனை-மதிப்பு இவற்றின் பின்னலாக நம்மிடம் தன்னை காட்டிக் கொண்டது. அதே இரட்டை இயல்பை உழைப்புப் பெற்றிருக்கிறது. பயன்-மதிப்புகளின் படைப்பாளி என்ற முறையில் அதற்குள்ள சிறப்பியல்புகள் வேறு, மதிப்பு வாயிலாகத் தெரிவிக்கபெறுகிறது என்ற அளவில் அதற்கு உள்ள சிறப்பியல்புகள் வேறு. சரக்குகளில் அடங்கிய உழைப்பின் இரட்டை இயல்பை முதன் முதலில் சுட்டிக்காட்டியதும் விமர்சன வழியில் ஆராய்ந்ததும் நானே. அரசியல் பொருளாதாரத்திலான தெள்ளிய ஞானத்துக்கு அச்சாணியாக திகழ்வது இதுவே என்பதால் இதனை மேலும் நுணுக்கமாகப் பார்க்கவேண்டும்.
எதன் உபயோகம் அதன் உற்பத்திப் பொருளின் பயன்-மதிப்பால் குறிக்கப்படுகிறதோ, அல்லது எது அதன் உற்பத்திப் பொருளை பயன்-மதிப்பாக்குவதன் மூலம் வெளிப்படுகிறதோ, அந்த உழைப்பைப் பயனுள்ள உழைப்பு என்று அழைக்கிறோம்.
ஒரு பயன்-மதிப்பை அதே வகையைச் சேர்ந்த இன்னொரு பயன்-மதிப்புக்கே பரிவர்த்தனை செய்வதில்லை.
உழைப்புப் பிரிவினை சரக்கு-உற்பத்திக்கு இன்றியமையாத் தேவையாகும்; ஆனால், மறுதலையாக சரக்கு உற்பத்தி உழைப்புப் பிரிவினைக்கு இன்றியமையாத் தேவை என்று இதிலிருந்து பெறப்படுவதில்லை. புராதன பொதுவுடைமை சமுதாயத்தில் சரக்கு உற்பத்தி இல்லாமலே சமுதாய உழைப்புப் பிரிவினை உள்ளது.
பயன்-மதிப்புகள், அவற்றில் உருக்கொண்டுள்ள பயனுள்ள உழைப்பு அவை ஒவ்வொன்றிலும் பண்பு வழியில் வேறுபட்டதாக இல்லையேல், சரக்குகளாக ஒன்றையொன்று எதிர் கொள்ள முடியாது.
உழைப்பு பயன் மதிப்பின் படைப்பாளியாக இருக்கிறது. பயனுள்ள உழைப்பாக இருக்கிறது என்ற அளவில், மனித இனம் உயிர் வாழ்வதற்கு இன்றியமையா தேவையாகும். அது இயற்கை விதித்திடும் சாசுவத அவசியமாகும். அது இல்லாமல் மனிதனுக்கும் இயற்கைக்கும் இடையே பொருளாதார பரிமாற்றம் எதுவும் நடக்க முடியாது; எனவே உயிர் எதுவும் இருக்க முடியாது.
உழைப்பானது பொருட் செல்வத்தின், உழைப்பினால் உற்பத்தி செய்யப்படும் பயன்-மதிப்புகளின் ஏக ஆதாரமன்று. வில்லியம் பெட்டியின் சொற்களில் கூறுவதானால் உழைப்பு அதன் தந்தை, பூமி அதன் தாய்.
தையலும் நெசவும் பண்பு வழியில் வேறுபட்ட உற்பத்தி நடவடிக்கைகள் என்ற போதிலும், அவை ஒவ்வொன்றும் மனிதனின் மூளை, நரம்பு, தசை இவற்றின் திறனுடைச் செலவீடே, இந்த அர்த்தத்தில் மனித உழைப்பே. மனித உழைப்புச் சக்தியை செலவிடுகிற இரு வேறு முறைகளே அவை.
சரக்கின் மதிப்பு ஸ்தூலமற்ற மனித உழைப்பை, பொதுவான மனித உழைப்பின் செலவீட்டைக் குறிக்கிறது.
தேர்ச்சி பெற்ற உழைப்பு என்பது மும்முரமாக்கப்பட்ட சாமானிய உழைப்பாகவே, அல்லது இன்னும் சரியாக சொன்னால், பன்மடங்காக்கபட்ட சாமானிய உழைப்பாகவே கணக்கிடப்படுகிறது. குறிப்பிட்ட அளவிலான தேர்ச்சி பெற்ற உழைப்பு அதை விடப் பெரிய அளவிலான சாமானிய உழைப்புக்கு சமமானதாகக் கருதப்படுகிறது.
எளிமையின் நிமித்தம், இனிமேல் சகல வகைப்பட்ட உழைப்பையும் தேர்ச்சியற்ற சாமானிய உழைப்பாகவே கணக்கில் கொள்வோம்; இதன் மூலம் பெயர்ப்பு செய்கிற தொந்தரவைத் தவிர்க்கிறோம், அதற்கு மேல் ஒன்றுமில்லை.
சரக்கில் அடங்கியுள்ள உழைப்பானது பயன்-மதிப்பைப் பொறுத்த வரை பண்பு வழியிலேயே கணக்கிடப்படுகிறது என்னும் அதே போது, மதிப்பைப் பொறுத்த வரை அளவு வழியிலேயே கணக்கிடப்படுகிறது.
பயன் மதிப்பைப் பொறுத்த வரை கேட்க வேண்டிய கேள்வி: எப்படி? என்ன? மதிப்பைப் பொறுத்தவரை கேட்க வேண்டிய கேள்வி எவ்வளவு? எவ்வளவு காலத்துக்கு?
பயன்-மதிப்புகளின் அளவிலான அதிகரிப்பு பொருட்செல்வத்திலான அதிகரிப்பாகும். இரு சட்டைகள் இருவருக்கு உடையாகும். ஆனாலும் பொருட்செல்வத்தின் அளவு அதிகமாகும் போதே, அதன் மதிப்பின் பருமன் குறையலாம். இந்தப் பகை இயக்கத்தின் தோற்றுவாய் உழைப்பின் இரட்டைத் தன்மையில் பொதிந்துள்ளது.
உற்பத்தித் திறன் உழைப்பின் ஸ்தூலமான வடிவங்களுக்கே உரித்தானதொரு தன்மைஎன்பதால், அந்த ஸ்தூலமான பயனுள்ள வடிவங்களிலிருந்து நாம் பறித்தெடுத்த மாத்திரமே, அது இனியும் அந்த உழைப்பில் எவ்விளைவையும் தோற்றுவிக்க முடியாது என்பது மெய்தான். இந்நிலையில் உற்பத்தித் திறன் எப்படித்தான் மாறலாமென்றாலும், சம கால அளவுகளில் பிரயோகிக்கப்படும் ஒரே உழைப்பு எப்போதும் சம மதிப்புகளையே கொடுக்கிறது. ஆனால் சம கால அளவுகளில் அது பயன் மதிப்புகளில் வேறுபட்ட அளவுகளைக் கொடுக்கும்; உற்பத்தித் திறன் உயர்ந்தால் அதிகமாகவும், வீழ்ந்தால் குறைவாகவும் கொடுக்கும்.
உடலியல் நோக்கில் பேசுவதானால், ஒரு புறம், உழைப்பு அனைத்தும் மனித உழைப்புச் சக்தியின் செல்வீடே; முழுதொத்த ஸ்தூலமற்ற மனித உழைப்பு என்ற தன்மையில் அது சரக்குகளின் மதிப்பைப் படைக்கிறது, அம்மதிப்பாக அமைகிறது. மறு புறம் உழைப்பு அனைத்தும் ஒரு விசெஷமான வடிவத்திலும், ஒரு திட்டமான நோக்கத்துடனும் மனித உழைப்புச் சக்தியை செலவிடுதலே ஆகும். ஸ்தூலமான பயனுள்ள உழைப்பு என்ற இந்தத் தன்மையில் அது பயன்-மதிப்புகளை உற்பத்தி செய்கிறது.
No comments:
Post a Comment